Jongleren bleek ‘jong leren’

Er is, sinds de start van onze samenwerking, geen week voorbij gegaan dat we niet het kantoor binnen stormden of bij elkaar in de auto ploften en we al genoeg wisten als we elkaar aankeken. “Was het bij jou ook weer zo’n ochtend?” vragen we dan. En ja, zo’n ochtend was het dan inderdaad.

Zo’n ochtend waarop we met onze linkerhand net dat beetje teveel aan was in de machine proppen, met onze rechterhand het haar van één van de kinderen borstelen en intussen nadenken over het voorstel wat vandaag echt de deur uit móet. Dat het zweet op ons voorhoofd staat al voordat we goed en wel de kinderen naar school hadden gebracht. Zo’n ochtend waarop je tot de conclusie komt dat je dochter morgen zes closetrolletjes en negen platte steentjes mee naar school moeten nemen voor het knutselproject, de hulp nog betaald moet worden (oh ja, ook nog voor vorige week) en je intussen ontdekt dat het dopje van de lippenstift er af is gegaan in je tas en je visitekaartjes voortaan door het leven zullen gaan in de kleur ‘midnight red’. Zo’n ochtend dat het voelt alsof je aan het jongleren bent.

Op zo’n ochtend van ‘alle ballen hoog houden’ is niets fijner dan het feest van herkenning van die ander. “Bij ons is de speelkamer ook net een jungle” “Wij zijn ook al weken die rechter voetbalschoen kwijt” En “Ik was vergeten dat we vanochtend een afspraak hadden bij de tandarts”. Het is heerlijk om te weten; ik maak er soms een rommeltje van, maar daarin ben ik niet de enige. Dat biedt een ijzersterke basis voor psychologische veiligheid, een element voor optimale samenwerking waarover we je in een volgend blog heel graag meer vertellen. Maar nu willen graag wat verder ingaan op dat jongleren.

We hadden bij de start van onze samenwerking niet durven dromen dat we zoveel mooie opdrachten mochten uitvoeren. Dat we al zoveel organisaties en processen hebben mogen begeleiden en trainingen hebben mogen verzorgen is echt fantastisch. Maar eerlijk is eerlijk, dat was met momenten ook echt wel jongleren. Dan zetten we de kinderen achter een beeldscherm met de boodschap dat ze ons niet mochten storen en gingen wij al beeldbellend door ons actielijstje of de opzet van een programma heen. Of we waren net te laat met eten koken en dus onze kinderen net te laat op de voetbaltraining omdat we nog even de puntjes op de i moesten zetten. Die dagen hebben we inmiddels aardig wat achter de rug. Een combinatie van uitzonderlijk groot werkplezier en toch ook wel een licht schuldgevoel als het aankwam op aandacht voor de kinderen.

En toen bleek jongleren ineens ‘jong leren’. Want in de week voor moederdag waren onze meiden (samen spelend omdat wij nog even iets door moesten nemen, maar dat terzijde) aan het knutselen geslagen. Een geheim project wat pas in het weekend van moederdag onthuld zou worden. Wat hadden ze het er druk mee. Een duidelijk taakverdeling, heel wat gesprekken via Face Time en hard werken gingen er voor de dames aan vooraf. En toen was het zover: het gezamenlijke project werd aan ons onthuld. Op de kast van ons kantoor stond een miniatuur versie van ons kantoor. Inclusief miniatuur plant, miniatuur prikbord, miniatuur visitekaartjes en miniatuur presentatiescherm. Het was (als we zo onbescheiden mogen zijn) een waar kunstwerkje.

’s Avonds vroeg de dochter van Caroline nog een keer “Vond je ons cadeau aan jullie echt zo mooi, mama?” Vragen naar de bekende weg natuurlijk, maar je kunt een compliment niet vaak genoeg krijgen. En dus was het antwoord “Ja fantastisch! Hoe kwamen jullie nou op dat idee?”. Het antwoord was er één wat meteen met al het schuldgevoel korte metten maakte: “Nou, zo konden we al oefenen met samenwerken.  Wij willen later namelijk ook samen een eigen bedrijf, net als jij en Wieteke.”

En dát was het allermooiste Moederdag cadeau dat we konden krijgen. Jong geleerd is oud gedaan. 

1 Reactie

  1. MadeByEstas

    Wat een prachtige blog! Leuk om te lezen!

    Antwoord

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *