Waarom nieuwsgierig zijn zo slecht nog niet is

Wij, de dames van Patchwork, geven het ruiterlijk toe: we zijn echt bloednieuwsgierig. Komt er iemand voorbij ons kantoor gewandeld terwijl wij aan het overleggen zijn, dan is de kans groot dan we stilvallen om éven te kijken wie dat nu eigenlijk was. En als de één naar de ander appt ‘ik moet morgen nog even iets met je bespreken’ is de kans groot dat direct daarna de telefoon gaat onder het mom van ‘zeg het anders nu meteen maar’.  We willen gewoon alles weten.

Dat nieuwsgierig zijn komt ons in ons werk natuurlijk ontzettend goed van pas. Want tijdens de kennismaking met onze klanten willen we graag heel erg duidelijk hebben wat hun behoefte nu precies is, wat er ‘onder het oppervlak’ speelt en met wat voor een organisatie we te maken hebben. Die oprechte nieuwsgierigheid van ons maakt dat we langzaam de puzzelstukjes in elkaar kunnen leggen. 

Oprechte nieuwsgierigheid is ook wat we iedere organisatie gunnen. Oprechte nieuwsgierigheid naar elkaar. En dat is iets anders dan nieuwsgierig zijn om vervolgens je eigen roddelrubriek bij het koffiezetapparaat te beginnen. Het is het écht willen weten wat er nu bij die ander speelt, hoe met je collega gaat, of waarom Annette van de administratie altijd zo laat op het werk komt, terwijl de andere collega’s van de afdeling altijd om 08:00 al op kantoor verschijnen. 

Dat laatste voorbeeld is trouwens een voorbeeld uit de praktijk. Annette (gefingeerde naam) kwam namelijk altijd te laat op haar werk en daar werd -voordat ze binnenkwam- vol frustratie over gesproken over haar collega’s. Wij vroegen de collega’s: “Heb je haar wel eens gevraagd waarom ze dat doet?”. De collega’s dachten wel dat ze wisten waarom, maar wisten het niet zeker. Bij navraag bleek dat Annette mantelzorger was en iedere ochtend bij haar vader langsging om hem te helpen met opstaan en aankleden. Het leverde een ander perspectief op. En hoewel er in dat team nog veel stappen te zetten vielen, was dit een heel waardevolle eerste stap in de richting van echte verbinding. 

Het is dan ook een door ons veel gestelde vraag tijdens onze begeleidingstrajecten “waarom denk je dat hij (of zij) dat doet?”. Direct gevolgd door de vraag “Heb je het hem (of haar) wel eens gevraagd?”. We zien dat veel onrust en gedoe ontstaat door het ‘denken voor’ de ander. En dus is het waardevol om niet alleen te kijken naar en te reageren op het gedrag wat je ziet, maar vooral naar het ‘waarom’ van dat gedrag. Dan kan het echte gesprek gevoerd worden en dan kan er echt toegewerkt worden naar oplossingen. 

Overigens is oprecht nieuwsgierig zijn voor veel mensen iets wat niet van nature komt. Maar we leren het teams aan de hand van twee gouden regels: stel na je eerste vraag nóg twee vragen (dus minstens drie in totaal) én laat iedere vraag een open vraag zijn. Je zult zien dat de derde vraag vaak de diepgang in het gesprek brengt. Bij het stellen van open vragen wordt de ander gedwongen om meer te vertellen dan een simpel kort antwoord: ja of nee. Voorbeelden van open vragen zijn: “Hoe bedoel je dat?” “Wat betekent dat voor jou?” “Wat maakt dat belangrijk voor jou?”. Waak ervoor dat je geen vraag stelt die begint met “Waarom…?”. Zo’n vraag impliceert namelijk dat er een verantwoording moet worden afgelegd i.p.v. dat er oprecht interesse wordt getoond. 

Als je deze regels hanteert zul je zien wat oprechte nieuwsgierigheid in het contact met de ander kan doen.  

Wij zijn ervan overtuigd dat oprechte nieuwsgierigheid een ereplaats verdient in iedere organisatiecultuur. We horen graag de ervaringen hiermee binnen jouw organisatie!

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *