Gevalletje slechte planning

Vorige week had ik een dag die zich het beste laat omschrijven als ‘gevalletje super slechte planning’. Ik had ’s ochtends een afspraak in Utrecht, ’s middags een afspraak in Eindhoven en ’s avonds weer een afspraak onder de rook van Utrecht. Allemaal leuke afspraken, maar ik zat dus wel heel veel in de auto die dag.

Het voordeel van lange autoritten vind ik dat ik alle tijd heb om een luisterboek aan te zetten. Deze keer was dat dus ‘Weten wat je niet weet’ van Adam Grant. Vooral de ondertitel sprak me aan: ‘De kracht van nieuwsgierigheid en een weloverwogen mening’. Dit (wetenschappelijk sterk onderbouwde) boek gaat over het belang van je ongelijk erkennen.

Nu was mijn primaire doel om in dit boek op zoek te gaan naar theorieën die mijn visie op samenwerking volledig onderschrijven. En die waren er zeker. Zo wordt omschreven dat teams die in een vroeg stadium taakconflicten hebben, originelere ideeën voortbrengen, meer innoveren en betere beslissingen nemen. De zin ‘De afwezigheid van conflicten is niet harmonie maar apathie’, is natuurlijk een kolfje naar mijn hand. Zo werd mijn zienswijze op het belang van constructieve conflicten toch mooi onderschreven. En kreeg ik dus fijn mijn gelijk..

Maar ja, dat was nou juist níet de essentie van het boek. Want Adam Grant pleit er dus voor om open te staan voor je eigen ongelijk. Dus laat ik in alle eerlijkheid ook een perspectief delen waarin ik mijn zienswijze niet bevestigd zag, maar waar ik wel veel van leerde. Ik ben er namelijk altijd groot voorstander van dat mensen in een conflictsituatie het wáárom achter de mening van de ander horen. Maar, zegt Wright, “wanneer je discussieert over het waarom, bestaat het risico dat je emotioneel gehecht raakt aan je standpunt en dat van de ander zonder meer terzijde schuift. Als je discussieert over het hoe, is de kans groter dat je ruziet met respect.”

Hmm.. zo had ik het nog nooit bekeken. Gelukkig heb ik binnenkort een ritje Limburg – Utrecht – Breda om daar eens goed over na te denken.. 🙄